در تنهایی خود لحظه ها رابرایت گریه کردم

در بی کسیم برا تو که همه کسم بودی گریه کردم

در حال خندیدن بود که به یاد خنده های سرد و تلخت گریه کردم

در حال دویدن در کوچهای زندگی بودم که ناگاه به یاد لحظهایی که

بودی و اکنون نیستی ایستادم و ارام گریه کردم

ولی اکنون میخندم اری میخندم به تمام لحظه های بچگانه ای

که بخاطرت اشک هایم را قربانی کردم

نوشته شده در یکشنبه 07 اردیبهشت 1393| ساعت 11:52| توسط ارمان| ارسال نظر(4) |